Γιορτινές Ευχές!

Επιτέλους ήρθαν οι γιορτές…
Βρήκα την ευκαιρία να βγω μια βόλτα έξω εδώ στην περιοχή.
Γίνεται χαμός έξω!!! Κόσμος, μαγαζιά, φωτάκια, στολίδια…
Είχα ξεχάσει πόσο όμορφα είναι.
Κρίμα που δεν είναι έτοιμο και το εστιατόριο ακόμα, έχω κουραστεί λιγάκι, με τις εργασίες. Από ότι πήρε το αυτί μου όμως, μέχρι τα τέλη του Γενάρη θα είμαστε έτοιμοι και ανυπομονώ, να γεμίσει το εστιατόριο με κόσμο, με κίνηση, με ζωή…
Αυτή είναι η ευχή μου για το 2007

Χρόνια Πολλά σε όλους και περιμένω να σας δω και από κοντά!
Κύριος Κ.

"Μηλόψωμο με σάλτσα κάπαρης" Νέα συνταγή...

Δεν το ήξερα! Το έμαθα κι’ αυτό! Στα εστιατόρια τα ΚΙΟΥΠΙΑ συνηθίζεται στο ζύμωμα του ψωμιού να χρησιμοποιούνται φρέσκοι χυμοί φρούτων! Που να το φανταζόσουν! Λοιπόν, voila ένα νέο πιάτο που θα ανήκει στο μενού του ολοκαίνουργιου εστιατορίου ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ στο Κολωνάκι!

Μηλόψωμο με σάλτσα κάπαρης

Το συγκεκριμένο ψωμί με χυμό μήλου σερβίρεται ιδανικά ως πρώτο πιάτο.

Ζύμη για το μηλόψωμο
1 κιλό αλεύρι σκληρό
1 κουταλάκι του γλυκού χυμό λεμονιού
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
1 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
2 κουταλάκια του γλυκού γιαούρτι
250 γρ. (περίπου) χυμό πράσινου μήλου
200 γρ. λιωμένο βούτυρο γάλακτος (για το άλειμμα των φύλλων)

Εκτέλεση
Ζυμώνουμε όλα τα υλικά μαζί, εκτός από τον χυμό του μήλου, αυτόν τον προσθέτουμε στο τέλος καθώς μπορεί να μη χρειαστεί τελικά να χρησιμοποιηθεί όλος, και αυτό εξαρτάται από το αλεύρι που έχουμε.

Αφού γίνει ένα κανονικό ζυμάρι το οποίο δεν κολλάει στα χέρια το τεμαχίζουμε σε δέκα μέρη. Το κάθε μέρος (μπάλα) το ανοίγουμε, χρησιμοποιώντας τον πλάστη κάνοντάς το ένα πολύ λεπτό φύλλο. Αφού ανοιχτούν και τα δέκα φύλλα τα τοποθετούμε το ένα πάνω στο άλλο αλείφοντας ενδιάμεσα με ένα πινέλο με λιωμένο βούτυρο γάλακτος.

Στη συνέχεια από όλα τα φύλλα ξανανοίγουμε πάλι ένα πολύ λεπτό φύλλο.Τεμαχίζουμε το νέο αυτό φύλλο σε μικρά τρίγωνα κομμάτια και τα τηγανίζουμε σε ελαιόλαδο. Τα τοποθετούμε σε χαρτί κουζίνας για να απορροφηθεί το λαδί και στολίζουμε με λίγη σάλτσα κάπαρης.

Σάλτσα κάπαρης
Παίρνουμε 500 γρ. ελαφρά ξιδάτη ροδιακή κάπαρη* και τη λιώνουμε στο μπλέντερ με ½ φλιτζάνι ελλ. καφέ άσπρο ξύδι, ½ φλιτζάνι ελλ. καφέ χυμό λεμονιού , 2 φλιτζάνια ελλ. καφέ ελαιόλαδο, 1 φλιτζάνι ελλ. καφέ κουκουνάρι και η σάλτσα είναι έτοιμη.

*Η Ροδιακή κάπαρη, είναι το τρυφερό κλαδί της κάπαρης που κόβεται την άνοιξη στη Ρόδο.

Συμβουλές:

1. Εάν δεν μπορείτε να φτιάξετε στον οικιακό αποχυμωτή χυμό από πράσινο Μήλο ή να το βρείτε στην αγορά τότε μπορείτε να αγοράσετε χυμό κόκκινου Μήλου.

2. Εάν σας είναι δύσκολο να ανοίξετε όλο αυτό το φύλλο τότε προσπαθήστε είτε να κάνετε μικρότερη ποσότητα ζυμαριού, είτε να κόψετε το φύλλο σε μικρότερα κομμάτια και να τοποθετήσετε στο δεύτερο άνοιγμα του φύλλου πέντε φύλλα το ένα πάνω στο άλλο αντί για δέκα.

3. Εάν δεν μπορείτε να βρείτε κλαδιά κάπαρης τότε αγοράστε καρπούς από την αγορά, αλλά βέβαια δεν θα έχουν την ίδια γεύση.

Η γειτονιά μας...

Η γειτονιά μας είναι ίσως μία από τις ομορφότερες γειτονιές της Αθήνας. Πράσινη και φιλική στο κέντρο της πόλης, κάτω από το Λόφο του Λυκαβηττού, ξυπνάει μνήμες & αναμνήσεις από την εποχή ακόμη που οι Αθηναίοι έφηβοι έκαναν... τις βόλτες τους στα αρχαία δρομάκια της εποχής.

Μία ανάσα μακριά από το κέντρο της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας και το Κολωνάκι, αποτελεί ιδανική τοποθεσία για περίπατο ανάμεσα σε καταπράσινα δέντρα & νεοκλασικά σπίτια με ιδιαίτερο χρώμα και αισθητική όμοια με αυτό που ζω τώρα. Σπίτια που μυρίζουν ιστορία και αναμνήσεις.

Η περιοχή που βρίσκεται το σπίτι μου και σε λίγους μήνες το νέο εστιατόριο ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ, είναι τοποθετημένη ανάμεσα σε κάποια από τα πιο γνωστά σημεία της Αθήνας όπως η Μαράσλειος Σχολή, το Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, η Δεξαμενή Αθηνών ενώ σε μικρή απόσταση βρίσκεται και η Ιερά Μονή Πετράκη.

Πιστεύω ότι η γειτονιά μας θα εμπνεύσει μοναδικές γαστρονομικές αναζητήσεις και θα αποτελέσει «το στέκι» πανταχού αναζητητών της γευστικής απόλαυσης και της ελληνικής φιλοξενίας. Κοντά σε αρχαία και βυζαντινά μνημεία ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ ξεκινούν ένα νέο ταξίδι στην απόλαυση, αυτή τη φορά κατευθείαν από την καρδιά της Αθήνας...

Η μυστική συνταγή της μελιτζανοσαλάτας "ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ" αποκαλύπτεται!

Νομίζω πως έχω κάτι πολύ σημαντικό να σας αποκαλύψω! Αυτό κατάλαβα δηλαδή από τα λεγόμενα δυο μυστήριων κυριών που ήρθαν εδώ προχθές για να επιβλέψουν τις εργασίες στο κτίριο, στο Κολωνάκι. Δεν είχα σκοπό να κρυφακούσω, αλλά δεν μπόρεσα κιόλας να αντισταθώ. Συζητούσανε για το που θα μπει ο φούρνος στον οποίο θα φτιάχνεται η “μελιτζανοσαλάτα”.

Δεν έδωσα σημασία αρχικά γιατί δεν το θεώρησα ιδιαίτερα σημαντικό, αλλά μιλάγανε με τόσο ενθουσιασμό για τη μελιτζανοσαλάτα που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον. Απ’ ότι έχω καταλάβει, όλες οι γεύσεις που προσφέρει το εστιατόριο πρέπει να είναι εξαιρετικές, αλλά η συγκεκριμένη μελιτζανοσαλάτα μάλλον είναι το κάτι άλλο.

Η αρχική συνταγή της προέρχεται από τα χωριά της Δυτικής Ρόδου και έχει ιστορία περίπου είκοσι χρόνων. Το εντυπωσιακό είναι ότι έχει καθιερωθεί ως παράδοση και η μελιτζανοσαλάτα αυτή φτιάχνεται μπροστά στα μάτια των καλεσμένων. Αυτό ξεκίνησε από το 1987 στη Ρόδο και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ψήνουν δηλαδή την μελιτζάνα σε μια στενή και μακρόστενη ψησταριά, μετά την ξεφλουδίζουν, προσθέτουν τα διάφορα μυρωδικά, την ανακατεύουν ελαφρά και την σερβίρουν επιτόπου στον πελάτη.

Προφανώς η συγκεκριμένη μελιτζανοσαλάτα είναι διάσημη και πολυσυζητημένη, και γι’ αυτό χαίρομαι που είμαι σε θέση να σας αποκαλύψω τη μυστική συνταγή. Δώστε προσοχή και αν θέλετε σημειώνετε, αν και θα σας πρότεινα, τουλάχιστον να την δοκιμάσετε πριν αποπειραθείτε να την φτιάξετε.

Εγώ πάντως ανυπομονώ…


ΣΥΝΤΑΓΗ

ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ:
1 μεγάλη μελιτζάνα
1 κόκκινη πιπεριά Φλώρινας
1 μικρό κομμάτι φέτας
1 λεπτή ροδέλα σκόρδου
Λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
Λίγο βούτυρο
1 κουταλιά του γλυκού γιαούρτι
1 κουταλιά του γλυκού λευκό ξύδι
1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο
Και λίγο αλάτι

ΟΔΗΓΙΕΣ
Ψήνετε στα κάρβουνα μια μεγάλη μελιτζάνα μέχρι να μαλακώσει αρκετά και μέχρι το χρώμα της φλούδας της μελιτζάνας να δείχνει σαν να είναι ελαφρώς καμένο.

Ψήνετε στα κάρβουνα και μια κόκκινη πιπεριά Φλώρινας και την ξεφλουδίζετε.

Επίσης στα κάρβουνα ψήνετε τυλιγμένη σε αλουμινόχαρτο ένα μικρό κομμάτι τυρί φέτα, 1 λεπτή ροδέλα σκόρδου, λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό, την ψημένη πιπεριά και λίγο βούτυρο για να μην κολλήσει το τυρί στο αλουμινόχαρτο.

Αφού ψηθεί η μελιτζάνα, χρησιμοποιείτε 2 κουτάλια, την ανοίγετε στη μέση, αφαιρείτε το εσωτερικό της και την βάζετε σε ένα βαθύ πιάτο.

Βάζετε την ψημένη φέτα και πιπεριά στο ίδιο πιάτο, προσθέτετε 1 κουταλιά του γλυκού γιαούρτι, 1 κουταλιά του γλυκού λευκό ξύδι, 1 κουταλιά του γλυκού της μυστικής σάλτσας *, 1 κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο και λίγο αλάτι.

Με τα 2 κουτάλια ανακατεύετε όλα τα υλικά μαζί, κόβοντας παράλληλα την μελιτζάνα (με τα κουτάλια) σε μικρά κομμάτια.

Και κάποιες συμβουλές…

Καλό είναι όταν ψήνετε την μελιτζάνα να την τρυπήσετε με ένα πιρούνι να βγει ο αέρας της έξω και να μην σκάσει, αλλιώς κάνει μια εντυπωσιακή έκρηξη που μπορεί να σας κάψει.

Μπορείτε επίσης την μελιτζάνα να την ακουμπήσετε και πάνω στα κάρβουνα ή τα ξύλα στο τζάκι και όχι απαραίτητα πάνω σε σχάρα, δεν παθαίνει τίποτα.

Εάν δεν θέλετε να τυλίξετε το τυρί και τα υπόλοιπα σε αλουμινόχαρτο μπορείτε να τα βάλετε σε ένα τηγάνι και να τα ζεστάνετε μέχρι να μαλακώσουν πάνω στη σχάρα (όχι στο γκάζι).

Μπορείτε αν σας αρέσει η γεύση, να προσθέσετε μέσα στο πιάτο που ανακατεύετε την μελιτζανοσαλάτα λίγη από την καμένη φλούδα της μελιτζάνας.

* Αυτή τη μυστική σάλτσα δεν κατάφερα να ακούσω πως την φτιάχνουν! Μην ανησυχείτε όμως, η μελιτζανοσαλάτα σας θα είναι εύγευστη και χωρίς αυτήν έτσι και αλλιώς.

Η ιστορία της "Φουρτούνας" νυν "ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ"

Κόκκινη κλωστή δεμένη...ήταν δεκαετία του 20’ με 30’ όταν στην περιοχή κάτω από το Λυκαβηττό άρχισαν να χτίζονται σπίτια για τους αξιωματικούς που πολέμησαν στον Α’ παγκόσμιο πόλεμο. Σπίτια με χρώμα ρωσικής αρχιτεκτονικής, στοιχεία από τα νεοκλασικά της Αθήνας αλλά και Μπαουχάουζ αισθητική, ένα μοναδικός συνδυασμός που μου κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον και έκανε αυτό το σπίτι το μόνιμο καταφύγιο μου μία δύσκολη χειμωνιάτικη μέρα.

Ο πρώτος κάτοικος θυμάμαι ήταν ένας στρατηγός, τα περισσότερα όμως χρόνια που ζω εδώ, ανήκει στην οικογένεια της κυρίας Γκύζα, θείας του σημερινού ιδιοκτήτη του κτιρίου.

Κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πόλεμου τα πράγματα αλλάζουν για όλους μας. Το σπίτι χρησιμοποιείται από την γκεστάπο, ενώ παράλληλα μέσα μένει η κα Γκύζα μαζί με τις δύο αδερφές της με απαγόρευση εξόδου που επέβαλλαν οι Γερμανοί.

Μαύρες και δύσκολες ώρες και για μένα και για την οικογένεια Γκύζα, παρέμεινα όμως στο σπίτι αφού το θεωρούσα και το θεωρώ και δικό μου μετά από τόσα χρόνια συγκατοίκησης, έστω και χωρίς την άδεια των ιδιοκτητών.

Το 1978 η σπιτική ηρεμία ταράζεται και το σπίτι ενοικιάζεται και μετατρέπεται στο εστιατόριο «η Φουρτούνα». Ναυτικό στιλ στη διακόσμηση, θαλασσινά και μπόλικη νησιώτικη αύρα συνθέτουν μία ξεχωριστή ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε πλοίο εποχής. Ωραία χρόνια θαλασσινά...

Όπως όμως όλα τα ωραία πράγματα τελειώνουν κάποια στιγμή έτσι έφτασε και το τέλος της «Φουρτούνας», το 2004 μαζί με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Μόλις πριν από λίγους μήνες έμαθα ότι το σπίτι νοικιάζεται και πάλι στην οικογένεια Κουμπιάδη αυτή τη φορά, η οποία προετοιμάζεται πυρετωδώς να μετατρέψει την παλιά «Φουρτούνα» σε εστιατόριο ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ στο Κολωνάκι. Φωτογράφοι, διακοσμητές, τεχνίτες όλοι επί ποδός...Σπίτι μου σπιτάκι μου περιμένω με αγωνία τις αλλαγές....αναμένοντας τις εξελίξεις, (άντε να βρεις μάστορα τον Αύγουστο)...σας φιλώ...

Ο κύριος «Κ».

Σημείωση: Το συγκεκριμένο οίκημα είναι ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα κτίρια τα οποία εκφράζουν την παραπάνω αρχιτεκτονική και αποτελεί ένα από τα αρχιτεκτονικά μνημεία της πόλης μας

Μια ιστορία από το 1972

Μπορεί ένα νησί να φιλοξενήσει ανθρώπους από ολόκληρο τον κόσμο, μπορεί μία κουζίνα να κλείσει μέσα της όλη τη μαγειρική παράδοση της Ρόδου αλλά και όλης της Ελλάδας, μπορεί ένα εστιατόριο να έχει συνδαιτυμόνες τον Άντονυ Κουήν, τον Φρανσουά Μιτεράν και την Ορνέλα Μούτι;

Όλα αυτά τα ερωτήματα από πολύ νωρίς άρχισαν να απασχολούν τον Μιχάλη Κουμπιάδη ο οποίος από μικρός ανέπτυξε την αγάπη για τη μαγειρική, τις παραδοσιακές συνταγές, τις ιστορίες από τις γιαγιάδες της Ρόδου και γενικότερα την συνεχή επικοινωνία με ανθρώπους κάθε τάξης και προέλευσης. Η Ρόδος το 1960 και 1970 άλλωστε ήταν ένα μέρος όπου μπορούσες να συναντήσεις από τον απλό ψαρά μέχρι, άγγλους ευγενείς, πάμπλουτους σεΐχηδες ακόμη και πρίγκιπες.

Ο Μιχάλης Κουμπιάδης άνθρωπος ιδιαίτερα κινητικός και ανήσυχος εργάστηκε σε μία σειρά από πολλά και διαφορετικά επαγγέλματα από βοηθός σερβιτόρου στο ξενοδοχείο των Ρόδων (το μοναδικό ξενοδοχείο εκείνης της εποχής) μέχρι ράφτης & ποδοσφαιριστής στην ομάδα Hellenic & Ajurie στην Αυστραλία διαμορφώνοντας μία ανοιχτή και δημιουργική προσέγγιση για τον κόσμο.

Η ενασχόληση με το εστιατόριο ήρθε ως φυσικό αποτέλεσμα των εμπειριών αλλά και του ιδιαίτερου ενδιαφέροντος που είχε για την μαγειρική. Το κυνήγι για πρωτότυπες παραδοσιακές συνταγές με καταγραφές από όλα τα χωριά της Ρόδου έγινε μόνιμο χόμπι, και όταν ήρθε ο καιρός το χόμπι να γίνει επαγγελματική απασχόληση η ιδέα για το στήσιμο ενός μοναδικού ελληνικού εστιατορίου με παγκόσμια φήμη είχε ήδη δρομολογηθεί τουλάχιστον στο μυαλό του Μιχάλη Κουμπιάδη.

Ξεκινώντας να στήνει το εστιατόριο ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ, όνομα που προέκυψε από τα πολλά κιούπια που υπήρχαν στη Ρόδο και εξυπηρετούσαν καθημερινά τον Ροδίτη στο μαγείρεμα, την αποθήκευση κτλ., υπήρχαν πολλά πράγματα που δεν ήξερε, πολλά πράγματα που ανακάλυψε και άλλα που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να συμβούν. Το 1972 συλλαμβάνεται η ιδέα για τη δημιουργία του εστιατορίου ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ το οποίο ξεχώρισε για την αισθητική του και τη μαγειρική του αρτιότητα μέσα από σκληρούς αγώνες και προσπάθειες του ίδιου αλλά και της οικογένειάς του. Το 1980 ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ στη Ρόδο παίρνουν τη γνωστή τους έως σήμερα μορφή και κατακτούν τον κόσμο με τις γεύσεις και την πρωτοτυπία τους.

Η κουζίνα που έφτιαξε ο Μιχάλης ήθελε να είναι πιστή στην ελληνική παράδοση με φαγητά τα οποία ψήνονται σε κιούπια στον ξυλόφουρνο, με πρωτότυπες ιδέες, με αγνά υλικά και πολύ μεράκι έτσι ώστε οι γεύσεις να ξεχωρίζουν και να μένουν αξέχαστες στον καλεσμένο.

Η Ρόδος εκείνο το διάστημα ήταν πραγματικά ένας παγκόσμιος πόλος έλξης για τους τουρίστες οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στην κοινωνικοοικονομική ελίτ. Η φιλοξενία και ο σεβασμός στον ξένο ήταν αξίες με τις οποίες μεγάλωσαν πολλοί Ροδίτες και αυτές τις αξίες θέλησε να μεταδώσει ο Μιχάλης Κουμπιάδης στο εστιατόριό του. Έφτιαξε ένα εστιατόριο το οποίο έμοιαζε με αυλή παραδοσιακού ροδίτικου σπιτιού, όπου ο πελάτης ήταν ένας καλεσμένος που άξιζε κάθε τιμή και φιλοξενία. Χωρίς ψεύτικες, ξενόφερνες τυπικότητες, με αυθεντική ελληνική αρχοντιά και φιλοξενία η οποία δημιουργούσε ένα οικείο και ταυτόχρονα φιλικό κλίμα μέσα σε ένα ειδυλλιακό καλοκαιρινό περιβάλλον.

Η μοναδικότητα στην παρουσίαση των πιάτων ήταν ένα χαρακτηριστικό για το οποίο από πολύ νωρίς ξεχώρισε το εστιατόριο. 38 γεύσεις, (ορεκτικά, κυρίως πιάτα, γλυκά) που ταξίδευαν τον επισκέπτη σε όλη την Ελλάδα ικανοποιώντας γευστικά κάθε του επιθυμία. Ένα ταξίδι στην παρασκευή παραδοσιακών ελληνικών γεύσεων όπως η μελιτζανοσαλάτα η οποία φτιάχνονταν και φτιάχνεται ακόμη μπροστά στον καλεσμένο.

Η επίσκεψη στα ΚΙΟΥΠΙΑ έγινε από μόνη της ένα γεγονός που έφερε το εστιατόριο την παγκόσμια φήμη του (σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian που κατέταξε το εστιατόριο ανάμεσα στα δέκα καλύτερα εστιατόρια εθνικής κουζίνας στην Ευρώπη).

Το 1996 είναι μία ακόμη σημαντική χρονιά για την οικογένεια Κουμπιάδη η οποία αποφασίζει να ανοίξει το δεύτερο εστιατόριο ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ στην Κηφισιά. Η περιοχή της Πολιτείας αποφασίζεται ως το ιδανικό σημείο αφού το περιβάλλον είναι καταπράσινο, δροσερό και με απεριόριστη θέα σε όλη τη μεγαλούπολη μέχρι τον Πειραιά.

ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ στην Πολιτεία ανοίγουν και μεταφέρουν όλη τη γευστική φιλοσοφία, νοοτροπία, τρόπο παρουσίασης και αισθητικής στην Κηφισιά. Μία ακόμη επιτυχία ξεκινά για το εστιατόριο ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ τα οποία για δέκα χρόνια λειτουργούν με απόλυτη επιτυχία και τυχαίνουν γενικής αποδοχής στο Αθηναϊκό κοινό.

Μετά από δέκα χρόνια στην Πολιτεία ήρθε η ώρα για τα ΚΙΟΥΠΙΑ να ανοίξουν σε ένα ξεχωριστό σημείο στο κέντρο της Αθήνας στο Κολωνάκι, σε απόσταση αναπνοής από τον Λυκαβηττό. To κτίριο που θα φιλοξενήσει το εστιατόριο έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία και θα δώσει την ατμόσφαιρα κα τη μαγεία της παλιάς Αθήνας στο νέο εστιατόριο.

34 χρόνια μαγειρικής τέχνης.
Η ιστορία συνεχίζεται με νέα δημιουργικά κεφάλαια...

Το εστιατόριο που αγαπήθηκε...

ΤΑ ΚΙΟΥΠΙΑ

Το εστιατόριο που αγαπήθηκε από:

Μάργκαρετ Θάτσερ, Φρανσουά Μιτεράν, Άντονι Κουήν, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Έντουαρντ Κένεντυ, Χούλιο Ιγκλέσιας, Μάϊκλ Ντάγκλας, Ορνέλα Μούτι, Σεΐχης Γιαμανή, Σωκράτης Κόκκαλης, Ν. Μπαρίλα, Γιώργος Νταλάρας, Λάρυ Κίνγκ, Παύλος Βαρδινογιάννης, Ντόρα Μπακογιάννη, Δημήτρης Αβραμόπουλος, Νίκος Γκάλης, Νίκος Κούρκουλος, Μαριάννα Λάτση, Ντούσαν Μπάγιεβιτς, Μάρκο Βαν Μπάστεν, Μιμή Ντενίση και άλλους...


Σχόλια Γνωστών Προσωπικοτήτων:

Κωνσταντίνος Καραμανλής
(Προτροπή για το μέλλον...)

«Έχετε πετύχει κορυφές πρέπει να ανεβείτε και το βουνό.»

Φρανσουά Μιτεράν
(αναφερόμενος σε μία κρέπα που του έφτιαξαν στα Κιούπια)
«H κρέπα γεννήθηκε στη Γαλλία αλλά φτιάχνεται στα ΚΙΟΥΠΙΑ.»

Ανδρέας Παπανδρέου
«Οι πιο μικρές μεγάλες στιγμές της ζωής μου.»

Ορνέλα Μούτι
«Το νερό είναι το μόνο πράγμα που έχετε κοινό με τα άλλα εστιατόρια.»